Ride for the Roses – 14 juni

De geschiedenis van de Ride for the Roses in Goes begint in 2008. Toen werd het landelijk evenement voor het eerst in Goes georganiseerd. Dat was gelijk de start van een organisatie, die de Ride jaarlijks ging organiseren in onze provincie. Vanaf 2009 werd DELTA de hoofdsponsor en dat zijn ze nog. Sinds de start kon het 1 keer niet doorgaan. Dat was in het coronajaar 2020.

Samen met kleinzoon Jorick deed ik afgelopen zaterdag voor de 3^e keer mee. Ongeveer vanaf zijn 14e verjaardag fietste ik iedere week een rondje met hem. ’s Morgens werkten we in de tuin en ’s middags gingen we fietsen. Eerst op een oude racefiets van mij en later kocht hij er zelf een en gaat het allemaal wat comfortabeler dan in het begin. Intussen heeft Jorick een baan en is er weinig tijd meer om samen te fietsen, maar nu en dan vinden we een gelegenheid en trekken we er lekker samen op uit.

Zaterdag stonden we ongeveer een uur in het startvak van de 85 kilometer te braden in de zon. Wat was het al warm! Vanaf onze plaats was het deelnemersveld amper te overzien. Zoveel mensen die voor de strijd tegen kanker een flink bedrag aan inschrijfgeld en mogelijk ook een donatie over hebben.

Toen eindelijk het starten begon stroomden de vakken geleidelijk aan leeg. Ik zag André Dek passeren in clubtenue en hij zal ongetwijfeld ‘companie’ hebben gevonden tussen de vele andere fietsers voor de 120 km. Een ander clublid vertrok in het tenue van een zustervereniging voor dezelfde afstand. Uiteraard fietste ik ook in clubtenue en dat het opvalt bleek aan de finish, waar speaker en oud-(bestuurs)lid Piet Eversdijk ons samen welkom heette en bedankte voor de deelname.

Het was een mooie tocht. Via ’s Heer Hendrikskinderen tot Katseveer en via Wolfaartsdijk en Oud-Sabbinge de polders in. In deze drukte fiets ik graag alleen, samen met Jorick, maar dat betekent dat je op kop rijdt want altijd haken er wel aan bij ons treintje. Dat duurde in ons geval tot aan de eerste stop in Nieuwdorp. We waren via Arnemuiden langs de Europaweg in Nieuwdorp beland, waar men bij het Bevrijdingsmuseum een prima gelegenheid voor een stop had gevonden. Tientallen fietsen lagen in het gras evenals hun berijders om te genieten van een moment ontspanning met een drankje, banaan of reep naar keuze. Ons lid Nellie van Vossen was hier één van de vele vrijwilligers. Vanaf daar kregen we een aanzwellende wind in de rug en reden richting Graszode (Hôôsvazze voor Zeeuwen) naar de Oude Rijksweg en weer terug langs Stelleplas, ’s Heerenhoek tot aan de Westerschelde. Een mooi stukje buitendijks fietspad bracht ons bij het Fort Ellewoutsdijk, waar het overvol was, maar dezelfde versterkende middelen verstrekt werden.

Het vervolg van de route bleek overvol met fietsers van de 50, 85 en 120 kilometer. Dat leidde hier en daar tot opstoppingen en ook wel gevaarlijke situaties tijdens het passeren. Overigens, de oversteken werden keurig afgezet door professionele parkoerswachten, maar op de doorgaande wegen en uiteindelijk door de straten van Goes was het echt wel uitkijken geblazen.

Vanaf de haven in Goes ging het stapvoets of wandelend naar de Opril en naar de finish op de Markt. Voorzien van een roos, werden we daar opgewacht door Tiny,Theo en andere familie en hadden we ontmoetingen met veel fietsvrienden en andere bekenden. Ook een andere kleinzoon, Yvo, finishte kort na ons, samen met zijn team van Alpe ‘dHuZes na 120 kilometer. Dan terug naar huis. Maar de 100 kilometer moest wel worden volgemaakt volgens Jorick en dat lukte ook. Met 102 kilometer op de teller, en nog juist een bui voor thuiskomst, konden we tevreden onze fietsen stallen, met een gemiddelde dat overeen komt met de doelstellingen van de 25 groep, en genieten van een welverdiende koude drank.

Koos